Opštinsko povereništvo SRCE Savski venac upozorava da je sistem oporezivanja imovine u Beogradu postao duboko nepravedan prema građanima opština u kojima su tržišne cene nekretnina poslednjih godina enormno porasle.
Posebno je pogođen Savski venac, gde godišnji porez na imovinu za pojedine građane može dostići više hiljada evra, iako njihovi prihodi nisu porasli ni približno istom brzinom kao administrativno utvrđena vrednost njihovih stanova i kuća.
Pisac ovih redova, na primer, plaća skoro 7.000 evra godišnje poreza na imovinu.
Sedam hiljada evra!
Za imovinu koja je već kupljena novcem na koji su prethodno plaćeni porezi i doprinosi.
Za stan ili kuću u kojoj čovek možda živi decenijama.
Za nekretninu koju nije kupio radi špekulacije, koju ne izdaje i od koje možda ne ostvaruje ni jedan jedini evro prihoda.
Da li je posedovanje porodičnog doma postalo luksuz koji država svake godine ponovo naplaćuje?
Građanin Savskog venca ne sme biti kažnjen samo zato što mu se stan nalazi u delu grada u kojem su cene nekretnina, često upravo zbog investitorskog urbanizma i velikih komercijalnih projekata, otišle u nebo.
Tržišna vrednost stana nije isto što i prihod njegovog vlasnika.
Penzioner koji pedeset godina živi u istom stanu nije preko noći postao bogataš zato što se kvadrat u njegovoj ulici danas prodaje za nekoliko hiljada evra.
Porodica koja živi u naslednoj kući na Dedinju, Senjaku ili Topčiderskom brdu nema automatski desetine hiljada evra raspoloživog godišnjeg prihoda samo zato što je zemljište ispod njihove kuće postalo interesantno investitorima.
A upravo se prema tim ljudima država sve više ponaša kao da imaju neograničenu sposobnost plaćanja.
To nije poreska politika.
To je fiskalni pritisak na građane.
Najopasnija posledica takvog sistema jeste mogućnost da čovek jednog dana više neće moći da finansijski izdrži život u sopstvenom domu.
Ako porez raste iz godine u godinu zajedno sa cenama kvadrata, dok plata ili penzija stagniraju, država faktički poručuje građaninu:
„Ako više ne možeš da platiš porez na svoj stan — prodaj ga.“
SRCE Savski Venac takvu logiku kategorički odbacuje.
Grad nije berza nekretnina, a građani nisu privremeni korisnici sopstvenih domova dok ne naiđe bogatiji kupac.
Posebno je nepravedno što isti sistem ne pravi dovoljnu razliku između:
-
porodičnog doma u kojem vlasnik živi;
-
druge, treće ili desete nekretnine;
-
stana kupljenog radi investiranja;
-
nekretnine koja ostvaruje komercijalni prihod;
-
luksuznog investicionog portfolija;
-
doma penzionera ili porodice čija primanja nisu ni približno proporcionalna vrednosti nekretnine.
Jednako poresko tretiranje nejednakih ekonomskih situacija nije jednakost nego nepravda.
Zato Opštinsko povereništvo SRCE Savski venac zahteva ozbiljnu reformu poreza na imovinu.Zalažemo se za znatno veće poreske olakšice za jedinu nekretninu u kojoj građanin stvarno živi, dodatnu zaštitu penzionera i domaćinstava sa nižim i srednjim prihodima, ograničenje godišnjeg rasta poreske obaveze i jasnije razlikovanje porodičnog doma od investicionih i luksuznih nekretnina.
Poreski sistem mora da vodi računa o realnoj platežnoj sposobnosti građana, a ne samo o tabelama prosečnih cena kvadrata.
Istovremeno, očekujemo potpunu transparentnost od Grada Beograda: građani imaju pravo da znaju po kojoj metodologiji se određuju poreske zone, prosečne vrednosti nekretnina i godišnje poreske obaveze.
Ako građanin na Savskom vencu može državi i gradu da plaća nekoliko hiljada evra godišnje samo zato što poseduje svoj dom, onda ima puno pravo da pita:
Šta konkretno za taj novac dobija?
Bolje ulice? Više zelenila? Uređene trotoare? Zaštićenu arhitekturu? Dovoljno vrtića? Više parkinga? Manje saobraćajnog haosa? Transparentnije urbanističko planiranje?
Ako odgovor na ta pitanja nije jasan, onda imamo još veći problem.
Savski Venac ne sme postati opština u kojoj će moći da žive samo oni koji mogu da podnesu sve veće poreze i sve više cene nekretnina.
Nećemo prihvatiti gradsku politiku koja građanina prvo ubedi da je „milioner“ zato što njegov stan na papiru mnogo vredi, a zatim mu svake godine ispostavlja sve veći račun.
Stan u kojem živimo nije bankomat države.
Porodični dom nije poreski luksuz.
I niko ne sme biti primoran da jednog dana proda svoj dom samo zato što više ne može da plaća porez koji je rastao zajedno sa cenama nekretnina.
Opštinsko povereništvo SRCE Savski venac pokrenuće ovo pitanje kao jednu od važnih tema lokalne politike i zalagaće se da se poresko opterećenje građana vrati u granice pravičnosti, razumnosti i stvarne platežne sposobnosti.
Savski Venac mora ostati opština svojih građana a ne samo onih koji mogu da plate cenu života u najskupljoj poreskoj zoni Beograda.
