Dok se školske sale urušavaju, atletske staze propadaju, a nastavnici fizičkog vaspitanja godinama mole za osnovne rekvizite, država je odlučila da izdvoji 260 miliona dinara za jednodnevni UFC spektakl u Beogradu. To je oko 2,2 miliona evra javnog novca za događaj koji traje jedno veče i koji je, pritom, komercijalni projekat sposoban da prihode ostvaruje od karata, sponzora i televizijskih prava.
Problem nije u tome što UFC dolazi u Srbiju. Svaki veliki sportski događaj može doneti turiste, medijsku pažnju i dobru promociju zemlje. Problem je u tome što se država ponaša kao da joj je važnije jedno veče borbi nego razvoj sporta među decom i mladima. Podaci su poražavajući. Za UFC je izdvojeno više novca nego što tokom cele godine dobijaju pojedini najuspešniji nacionalni savezi. Košarkaški savez Srbije dobija 180 miliona dinara, Odbojkaški savez 170 miliona, Atletski savez 76 miliona, Plivački 37,5 miliona, a Gimnastički svega 17 miliona dinara. Dakle, jedan komercijalni događaj vredniji je državi od celogodišnjeg rada sportova koji stvaraju šampione i okupljaju hiljade dece.
Šta bi se moglo uraditi sa 260 miliona dinara? Koliko školskih terena bi moglo biti obnovljeno? Koliko sportskih rekvizita kupljeno? Koliko dece iz siromašnih porodica dobilo priliku da besplatno trenira? Koliko bi školskih sportskih takmičenja moglo biti organizovano? Odgovor je jednostavan – mnogo više nego što će trajati jedna avgustovska noć u Areni. Posebno zabrinjava poruka koju ovakva odluka šalje mladima. Umesto da država pokaže da su joj prioritet zdravlje dece, fizička aktivnost i školski sport, ona poručuje da su spektakl, marketing i televizijski prenos važniji od sistemskog razvoja sporta.
Sport nije samo šou. Sport su deca koja trče po školskom dvorištu, nastavnici koji organizuju takmičenja, klubovi koji preživljavaju sa minimalnim sredstvima i roditelji koji plaćaju članarine jer sistem ne može da pomogne. Ako za njih nema novca, a ima za jedno veče profesionalnih borbi, onda problem nije u budžetu. Problem je u prioritetima. Zemlja koja želi sportsku budućnost prvo ulaže u decu, pa tek onda u spektakle. Srbija je, nažalost, ovom odlukom pokazala da je izabrala obrnut put.
