Prolazimo ovih dana pored naše arhitektonske lepotice Beogradske arene koja sa ponosom nosi sebe kao simbol grada kroz različita vremena, počev od njene gradnje 90-tih godina prošlog veka, preko njenog uzdizanja početkom ovog veka, pa sve do danas. Njena gradnja je pratila raspad bivše države i satkana je baš od svih tih manjkavosti, a i od iskustava brojnih inženjera koje su je uprkos lošim vremenima izgradili. Ojačana snagom države Srbije početkom ovog veka, da se baš sa njom ponosimo pred svetom, nudila nam je brojne događaje koji su mapirali naš grad brojnim svetskim turistima. Danas je u rukama onih koji baš takvu krhku i ponosnu ne žele, već je vide samo kao izvor lične koristi i bogaćenja pojedinaca.
Naime, pored toga što je odavno trebalo da pretrpi kompletnu sanaciju, jer se ovakvi objekti saniraju na 5 do najviše 10 godina upotrebe, niko od nadležnih gradskih službi (Sekretarijata za sport čija je nadležnost, uprava Grada, Ministartsvo sporta…) ne reaguju, iako svi imaju upozorenja od građevinskih inženjera, pa i Građevinskog fakulteta. Nasuprot tim upozorenjima, odlučeno je pre šest godina dolaskom Gorana Grbovića na čelo Arene, da ona bude „kuća KK Partizan“ i da zajedno sa KK Crvena zvezda u njoj igraju sva košarkaška takmičenja, sa oko 80-tak utakmica u jednoj godini i aktivnog rada skoro svih 365 dana u godini (treninzi klubova, pripreme za događaje isl). Ovo svakako ne bi bilo sporno, da se domaćinski brinulo o objektu i da takva poslovna odluka donosi profit Areni. Dobro nam je poznato kako su isti klubovi vodili računa o hali „Pionir“ i u kakvom je stanju taj objekat. Broj navijača koji gotovo uvek premašuje dozvoljenu granicu broja posetilaca, način „navijanja“ koji je doneo na hiljade uništenih stolica, ruiniranih svih toaleta, bahat odnos prema kompletnoj imovini kao i brojna infrastrukturna oštećenja objekta, nadležne u Gradu ne zanima ili ne žele da vide.
Pored svega navedenog, koncertna dešavanja zahtevaju kompleksna kačenja scenografije (ozvučenja, svetla, led ekrani…) na krovne konstrukcije Arene koje dodatno nanose oštećenja sajlama koje nose kupolu. Populizam se uspešno medijski širi, kako je Arena vratila u orbitu slavnih naša dva najuspešnija košarkaška kluba koja poslednjih godina igraju u svim takmičarskim ligama, kako se u Areni traži ulaznica više za sve utakmice, kako je atmosfera na utakmicama vrhunska kao nigde u svetu, a samo retki strepe da svaki događaj prođe prvenstveno bezbedno. Drugi događaji koji nisu sportski nisu odavno više nisu za Arenu, jer taj nivo koji oni zahtevaju ona više ne može da ispuni. Ostalo nam je samo da se sećamo kako je Arena izgledala kada su u njoj boravile brojne svetske zvezde koji su joj se kasnije godinama sa zadovoljstvom vraćale.
